നനുനനുപ്പ്

§ 1. കിട്ടാവുന്ന എല്ലാ കാസറ്റുകളും പലയിടങ്ങളിൽനിന്നായി വാങ്ങി, ഒരു റ്റേപ്പ് റെക്കോഡർ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ ഘടിപ്പിച്ച്, ഒരു വേവ് എഡിറ്റർ വെച്ച്, തേച്ച് മിനുക്കി മണിക്കൂറുകൾ, ദിവസങ്ങൾ ചെലവിട്ട് ജഗ്ജിത്തിന്റെ മിക്കവാറും പാട്ടുകളും ഡിജിറ്റലാക്കിയത് പണ്ടാണ്. പണ്ടെന്നാൽ സമയബന്ധമായ പണ്ടല്ല; സ്വത്വത്തിന്റെ പണ്ട്. ഒരേ പുഴയിൽ രണ്ട് വട്ടം കാലുവെക്കുന്നതിന്നടിയിലെ ദൈർഘ്യം. ഇന്ന് ഈ പാട്ടുകൾ കേൾക്കാറേ ഇല്ല.

§ 2. 1949-ൽ തോമസ് മന്നിനെ ലോസ് ആഞ്ജലസിൽ പോയിക്കണ്ട സൊൺടാഗ് അദ്ദേഹത്തെ വിശേഷിപ്പിച്ച് തന്റെ ജേണലിൽ കുറിക്കുന്നത് ദൈവമെന്ന നിലയിലൊക്കെയാണ്. വഴിഞ്ഞൊഴുകുന്ന കുതൂഹലം. ഹർഷോന്മാദം. കാലങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് മൻ പടിയിറങ്ങി അവിടെ മറ്റുപലരും വന്നു. മധ്യയൂറോപ്യൻ എഴുത്തുകാർ. മറ്റുപലർ. അങ്ങനെയങ്ങനെ.

§ 3. വായിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങളിൽ ഉള്ളിളക്കുന്നവയ്ക്ക് അടിവരയിടുന്നതല്ല, ആ വരകൾ നേർത്ത പെൻസിൽ വരകളാവുന്നതെന്തെന്നാണ്. ഷെൽഫിൽ നിന്ന് പൊടിതട്ടിയെടുത്ത് 'എ ഹീറോ ഓഫ് ഔർ ടൈം' പരതുമ്പോൾ വരിക്കുതാഴെ പെൻസിൽ മുനമ്പുകൊണ്ട് ശ്രദ്ധക്ഷണിക്കുന്ന വരികൾ: "The Story of a man's soul, even the pettiest, can be more interesting and instructive than the story of whole nation, especially if it is based on the slef-observation of a mature mind and is written with no vain desire to arouse sympathy or surprise." പെൻസിൽ പാടുകൾക്ക് തന്റെ പുറത്ത് ഏത് നിമിഷവും പതിയാവുന്ന റബ്ബറിന്റെ താഡനത്തെക്കുറിച്ച് ബോധമുണ്ടാവണം.

§ 4. "My propositions are elucidatory in this way: he who understands me finally recognizes them as senseless, when he has climbed out through them, on them, over them. (He must so to speak throw away the ladder, after he has climbed up on it.)"

§ 5.

thereof one must be silent.

എഴുതി നിർത്തിക്കഴിയുമ്പോഴേക്ക് ഓരോ വാക്കും ദംഷ്ട്രകളിറക്കി അത് സൂചിപ്പിക്കുന്ന വസ്തുക്കളിലേക്ക് നീലനിറം പകരുന്നത്, ആ നീലനിറം എഴുതിയ കടലാസിൽ പടർന്നു പരക്കുന്നത്. കണ്ണിനുമുന്നിൽ ഒരു പാടയായി അവശേഷിക്കുന്നത്. വാക്കുകൾക്കിടയിലെ ഒഴിഞ്ഞ ഇടങ്ങളെല്ലാം ചോദ്യചിഹ്നങ്ങളെക്കൊണ്ട് നിറക്കണമെന്ന് - പല വലുപ്പത്തിലും, രൂപത്തിലുമുള്ളവ - ചിലപ്പോഴെങ്കിലും വിചാരിച്ചുപോവുന്നത്. അല്ലെങ്കിൽ നേതി, നേതി എന്ന പദം കൊണ്ട്. വാചകങ്ങൾക്കൊടുവിലെ പൂർണ്ണവിരാമങ്ങളെല്ലാം സങ്കടഹർജികളാണെന്ന തിരിച്ചറിവ്. പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഓരോ വസ്തുക്കളും തന്നെനോക്കുന്ന മനുഷ്യനു നേരെ കൈകൂപ്പുകയാണെന്ന് പറയാനായുന്നു - പക്ഷെ. വസ്തുക്കളുടെ വാക്കുകളിൽനിന്നുള്ള മോചനം എന്റെ തന്നെ മോചനമാവാമെന്ന്.

ഇപ്പോഴും തീരുമാനമായില്ല

§ 1 മറൈൻഡ്രൈവിലെനടപ്പാതയിലൂടെ തൊട്ടുരുമ്മിനടന്നുപോവുന്നകമിതാക്കളെക്കണ്ടപ്പോഴാണോ ഇതുതോന്നിയെതെന്നചോദ്യത്തിന്'പറയാൻപറ്റില്ല,ആവാം'എന്ന അങ്ങിങ്ങ് മറുപടിയാണ്കിട്ടിയത്. തൊട്ടുതൊട്ടാണുനടക്കുന്നതെങ്കിലും,എതിരെവരുന്നവെളിച്ചം അവർക്കിടയിലപ്പോഴും ബാക്കിയാവുന്ന ഒഴിവുകളുടെരേഖാചിത്രം തന്റെകണ്ണുകളിൽ വരച്ചിട്ടിട്ടുണ്ടാവണമെന്നും.

§ 2 ഒട്ടിപ്പിടിക്കുന്ന വാക്കുകളെക്കുറിച്ചാണ്. ഒരു വാക്കിനും അതിനു പുറകെ വരുന്ന മറ്റൊരു വാക്കിനുമിടയിലെ വിടവ് ചിലപ്പോഴെങ്കിലും വളർന്ന് വാപൊളിക്കുന്നുവെന്നാണ് അയാൾ പറയുന്നത്. ഒന്നിൽനിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്കുള്ള മനസ്സിന്റെ ചലനത്തിനിടയിൽ മനസ്സിൽ പടർന്നുപരക്കുന്ന സുഗന്ധം കാറ്റെടുത്തുപോകാമെന്നും, പറഞ്ഞു പറഞ്ഞുവന്നതിന്റെ രുചിയറ്റുപോവാമെന്നും. ഒഴിവുകളുടെ നിലനിൽപ്പിനാധാരം വളർന്ന് പരക്കുവാനുള്ള, ഭക്ഷിക്കുവാനുള്ള ത്വരയാണെന്ന് അയാൾ സ്വല്പമൊന്ന് മുന്നോട്ടാഞ്ഞിരുന്ന് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ഉരുവിട്ടപ്പോൾ, അൽപ്പം കടന്നു പോവുന്നല്ലോ എന്ന് തോന്നാതിരുന്നില്ല.

§ 3. 'Life work' എന്നതും 'lebenswerke' എന്നതും തമ്മിൽ ഒരു കടലകലമുണ്ട്.

കട, അടുക്കള, അടുക്കളക്കട

§ 1. പഴമ്പുരാണമെന്നാൽ പഴവും പുരാണവും എന്നല്ല



ലിസ്റ്റിന്റെ [Franz Liszt] 'ഫോസ്റ്റ് സിംഫണി' (Eine Faust-Symphonie in drei Charakterbildern) എങ്ങനെ പുരുഷകേന്ദ്രീകൃതവ്യവസ്ഥയെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നുവെന്ന് ഒരു നീണ്ട പഠനമുണ്ട്. പാത്രപഠനമായ ഈ കൃതിയിൽ, ആദ്യത്തെ പാദത്തിൽ ഫോസ്റ്റും, രണ്ടാമത്തേതിൽ ഗ്രെഷനുമാണ്. ഈ സംഗീതത്തിന്റെ ഘടനയും, രീതിശാസ്ത്രവും ആഴത്തിൽ പരിശോധിക്കുന്നതിലൂടെ ചരിത്രത്തിനുപുറത്തെ ചില്ലലമാരയിലേക്ക് മാറ്റിവെക്കപ്പെടുന്ന സ്ത്രീ - സ്ത്രീകളില്ല - എന്ന കൗതുകവസ്തു സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുകയും, അത് നിലനിർത്തുവാനുള്ള ഉപാധികൾ അരിച്ചിറങ്ങിപ്പടരുന്നതും കാണാവുന്നതാണ്. കരുത്ത്/ഓമനത്തം, തീവ്രവികാരാധീനത/കോമളത, സജീവത്വം/സ്ഥായിഭാവം എന്നിങ്ങനെയുള്ള ദ്വിവിധയുക്തിയിലൂടെ ഇരുവരെയും വേർതിരിക്കുക വഴി എങ്ങനെ സാമാന്യയുക്തിക്കും, പൊതുബോധത്തിനും നിരക്കുന്ന പുരുഷസങ്കൽപ്പങ്ങളെ വിഭാവനം ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് ഈ വായനയിലെ ദിശാസൂചി. ഇവ്വിധം അവളുടെ നിലനിൽപ്പ് എന്നത് പുരുഷദൃഷ്ടിക്ക് പതിക്കാനുള്ള ഇടം എന്നതിലേക്ക് ചുരുക്കപ്പെടുകയാണ്.

§ 2. ചൊറിച്ചുമല്ലലുകൾ



കാണപ്പെടേണ്ടവയ്ക്ക്, സ്വയം കാണപ്പെടാനായി നഷ്ടപ്പെടേണ്ടവയ്ക്ക്, ചലനം നിഷിദ്ധമാണ്. അത്തരത്തിൽ ചലിക്കുയെന്നത് കാണാൻ അവകാശവുമായി വരുന്നവനിൽ അംഗഛേദനം നടത്തുകയാണ്. മറിയത്തിൽനിന്ന് ഹവ്വയിലേക്ക് അധികദൂരമില്ല.